Eens het ruwbouwwerk achter de rug is, start het werk dat we zelf zullen (proberen?) doen: de technieken. Voor de elektriciteit voel ik me comfortabel genoeg om die zelf uit te tekenen en te plaatsen, voor sanitair en verwarming geef ik de voorkeur aan een bedrijfje die me daarbij wat assisteert. Gelukkig zijn er enkele van die bedrijfjes die zich daarin specialiseren: het leveren van kant-en-klare pakketten waar je als doe-het-zelver mee aan de slag kan. Je betaalt die service uiteraard, maar je kan de overschotten ook teruggeven, dus dat is financieel ook weer interessant.
Stallo
Eén van die bedrijven is Stallo: gevestigd in het nabije deinze en dus een logische keuze voor ons om prijs te vragen. Wat begon als een logische keuze werd al snel een weinig verkwikkend vervolgverhaal. Het leven zoals het is: Stallo Deinze…
Ergens in 2010
Ik maak een afspraak bij Stallo. Tijdens het gesprek geef ik aan dat ik wil kiezen voor zelfbouw, en dat ik graag een indicatieve offerte had gekregen. Ik geef meteen aan dat er sommige kleinere zaken nog kunnen veranderen, maar dat is natuurlijk de aard van het beestje, bij het bouwen moet je constant aanpassen door factoren die je zelf niet in de hand hebt. Redelijk snel volgt daarop een telefoontje van hen: of ik eens kan langskomen om die offerte te doorlopen. Ik vertel er bij dat de bouw wat vertraging oploopt (vrieskou, sneeuw, late levering stenen), en dat ik terug contact zal opnemen.
Tot hiertoe volg ik hun bedrijfslogica volledig: een duidelijke offerte, en zorgen dat de klant zich comfortabel voelt met het materiaal, het moet ergens op pagina 1 staan in elke verkoopscursus.
februari 2011
Zoals beloofd neem ik terug contact op. Om de laatste wijzigingen aan te brengen maken we opnieuw een afspraak. Opnieuw zijn we een uurtje bezig. Omdat het nog niet superdringend is, vraag ik wanneer een definitieve offerte haalbaar is. ‘Over twee weken kan je ze zeker verwachten’ is het antwoord. Ik noteer dat in m’n agenda, en veronderstel dat zij dat ook doen.
… drie weken later
Na drie weken bel ik terug. Ze zijn er heel toevallig net mee bezig, enkele dagen geduld moet volstaan.
… nog een week later
Ik bel opnieuw terug, en je gelooft het nooit, maar het dossier lag bovenop de stapel. Er ontbreken nog enkele details, maar nog enkele dagen geduld…
… nog een week later
Het dossier is klaar! Ik geef aan dat het ondertussen vrij dringend geworden is door de vertraging. De vriendelijke man aan de lijn geeft aan dat hij het ‘meteen’ gaat doormailen.
… na het weekend (zes weken na het bezoek)
Ik bivakkeer reeds enkele dagen bij m’n mailbox, maar daar blijft het stil. Terug de telefoon dan maar. Ik word doorgeschakeld naar de baas, en die vertelt me dat de offerte nog niet klaar is. Ik klink ongetwijfeld wat verbaasd als ik hem zeg dat ze voor het weekend wel klaar was. Maar ik moet niet wanhopen, ze is bijna klaar!
Omdat deze blogpost anders wel wat lang zou worden, vertel ik dat het nemen van een beslissing niet meer kan uitgesteld worden. Ik vraag nog eens (heel vriendelijk) als de offerte nu eindelijk kan doorgestuurd worden. ‘Ik zal proberen’, is in de context een nogal grappig antwoord.
… vandaag
Enkele dagen later: nog geen offerte. Dat maakt mijn beslissing iets makkelijker, en hun volgende offerte waarschijnlijk iets duurder. Iemand zal uiteindelijk toch die werkdagen moeten betalen die ik hen gekost heb.
Beste mensen van Stallo: bij de concurrenten kreeg ik na enkele dagen een keurige offerte, enkele dagen later gevolgd door een telefoontje om te controleren als er nog vragen zijn. Vriendelijk, correct en professioneel: mijn keuze is gemaakt…
Er komt een stuk meer werk en materiaal bij kijken dan bij klassiek metsen…
